بين ايشان و آقا در آن مجلس در گرفت ، و آقا بر موضع خود پافشارى فرمودند و در مقام طعن بر اين اشعار جواب دادند كه اين شعر مثلًا چه معنايى دارد : تو به اين جمال و خوبى * چو به طور جلوه آيى ارنى بگو به آن‌كس * كه بگفت لن ترانى و خلاصه ، مقصودشان اين بود كه حريم ولايت هر چند و الا و بالاست ، اما نبايد در احترام و تجليل از آن ، حريم الوهيت و ربوبيت را ناديده گرفت . بالاخره با تقاضا و اصرار آقاى اخوى اجازه دادند سيد بقيه قصيده را كه متضمن شعر غلوآميز نبود قرائت كرد ، و از او دلجويى شد . در اينجا لازم است اشاره كنم كه اين سيره ، اقتدا به سيره رسول اكرم صلى الله عليه وآله است كه حريم‌ها شكسته نشود : فقد روى أن النابغة الجعدىّ لما انشد قصيدته التي هذا البيت منها : بلغنا السّماء مجدنا و سناؤنا * و إنّا لنرجو فوق ذلك مظهراً بين يدى النبى صلى الله عليه و آله غضب و قال : الى أين المظهر يا أبا ليلى ؟ فقال : الجنة . قال : « أجل إن شاء الله » « 1 »

--> ( 1 ) . بحار الأنوار ؛ جلد 22 ، باب 37 ، حديث 140